دختر کوچولو و پدرش از روی پلی می گذشتن. پدره یه جورایی می ترسید، واسه همین به دخترش گفت: «عزیزم، لطفا دست منو بگیر تا نیوفتی توی رودخونه.» دختر کوچیک گفت:«نه بابا، تو دستِ منو بگیر..» پدر که گیج شده بود با تعجب پرسید: چه فرقی می کنه؟! دخترک جواب داد: «اگه من دستت را بگیرم و اتفاقی واسه ام بیوفته، امکانش هست که من دستت را ول کنم. اما اگه تو دست منو بگیری، من، با اطمینان، می دونم هر اتفاقی هم که بیفته، هیچ وقت دست منو ول نمی کنی.»

من و سایرین فکر میکنیم میدونیم تو دل اون پرنده چی میگذره اون از اقیانوس ماتمی رنج میبره که تمام اشکهای شامگاهی و بامدادی من در برابرش حتی قطره ناچیزی هم به شمار نمیاد پیوند عاطفی ما ناگسستنیه حالا هر اندازه هم دور باشیم پرنده من از قفس کهنه و ناگشودنیش به آسمونش نگاه میکرد و در دلش از فکر رهایی قندها آب میشد اما آسمونش خودخواه شد و کاری کرد که اون ناگزیر بشه به یه قفس دیگه که تنها جنسش از دور به طلا شباهت داشت تن بده و اون میدونست که قفس یعنی حبس چه نو و از جنس طلا چه یه قفس چوبی کهنه و حالا دیگه جز ابر و بارون ندامت کاری از آسمون بر نمیاد و

"آدمی را می توان شناخت" از کتابهایی که می خواند و دوستانی که دارد و ستایش هایی که می کند و لباسهایش و سلیقه هایش و از آنچه خوش نمی دارد و از داستانهایی که نقل می کند و از طرز راه رفتنش و حرکات چشمهایش و ظاهر خانه اش و اتاقش؛ زیرا هیچ چیز بر روی زمین مستقل و مجرد نیست، بلکه همۀ چیزها تا بی نهایت با هم پیوند و تاثیر و تاثّر دارند. “A Man is Known…” A man is known by the books he reads by the company he keeps by the praise he gives by his dress, by his tastes by his distastes by the stories he tells by his gait by the motion of his eye by the look of his house, of his chamber for nothing on earth is solitary but everything hath affinities infinite… R.W.Emerson نوشته رالف والدو امرسن ترجمه حسین الهی

دلم برات تنگ شده...

کجایی؟

کجا بیام دنبالت؟

کجا پیدات کنم؟